PLATFORMA EDUKACYJNA


Józef Szaniawski: Pułkownik Kukliński - tajna misja.


 

"Armia Czerwona była najpotężniejszą, największą i najbardziej nieludzką machiną wojenną, jaką znała ludzkość. Wiedziałem, jakie cele mają sowieccy marszałkowie

i generałowie. Niektórych z nich znałem osobiście. Sowieccy generałowie

i oficerowie, z którymi miałem do czynienia, to byli prawdziwi profesjonaliści jeśli chodzi o sztukę wojenną. Było wśród nich wielu, dla których perspektywa zbrojnego najazdu na Zachód była bardzo nęcąca. Zdawałem sobie sprawę,

że tym ludobójczym, zaborczym, agresywnym planom mogą przeciwstawić się jedynie Stany Zjednoczone, a i to w ramach sojuszu NATO.
Wysiłek USA spowodował, że świat uniknął atomowego holokaustu, który Moskwa przewidywała w swych strategicznych planach. Wiedza o tym, co ma się stać,

gdy zacznie się wojna, była przerażająca. Latami przyklejałem na wielkich sztabowych mapach symbole grzyba wybuchu atomowego: niebieskie tam,

gdzie uderzenia miały paść z Zachodu, czerwone tu, gdzie miały paść nasze.
Musiałem coś zrobić! Miałem honor uczestniczyć w zimnej wojnie po stronie USA, po stronie NATO, po stronie Polski - przeciwko sowieckiemu Imperium Zła."


Marek Ney-Krwawicz: Armia Krajowa. Siły Zbrojne Polskiego Państwa Podziemnego


„Spełniliście chlubnie, żołnierze Armii Krajowej swoje zadanie, wyrażając niezłomną wolę Narodu prowadzenia nieubłaganej walki przeciwko najeźdźcy niemieckiemu. Byliście zbrojnym ramieniem Polskiego Państwa Podziemnego i krajowych władz Rzeczypospolitej. [...] Przez pięć z górą lat, w najcięższych warunkach,

z nadludzkim samozaparciem olbrzymimi ofiarami prowadziliście nierówny bohaterski bój, składając wobec historii i świata świadectwo prawa Narodu Polskiego

do wolności, oraz dając dowody naszej bezwzględnej wierności przyjętym wobec Sprzymierzonych zobowiązaniom. ”
z radiowego przemówienia Prezydenta Rzeczypospolitej Władysława Raczkiewicza
8 lutego 1945 roku.


Zdzisław Rachtan-Halny: "Nurt" major Eugeniusz Kaszyński 1909-1976

 

Opowieść o jednym z najsłynniejszych dowódców partyzanckich AK z Gór Świętokrzyskich. "Nurt", cichociemny, początkowo był zastępcą mjr Jana Piwnika "Ponurego". Po przeniesieniu "Ponurego" na Nowogródczyznę został dowódcą Zgrupowań Świętokrzyskich; w czasie koncentracji przed akcją "Burza" - dowódcą

I batalionu 2 pułku piechoty Legionów AK, a w październiku 1944 r. - dowódcą

2 pułku piechoty Legionów AK. Przeszedł cały szlak bojowy pułku. Inspirował, opracowywał, a najczęściej dowodził wieloma akcjami i starciami bojowymi od wiosny 1943 r. do późnej jesieni 1944 r. W 1945 r. został awansowany do stopnia majora. Po wojnie zamieszkał w Londynie, zmarł 24 marca 1976 r. Odznaczony Orderem Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Związany uczuciowo z Górami Świętokrzyskimi pragnął,

aby jego prochy spoczęły na Wykusie - leśnym wzgórzu w rejonie Wąchocka, gdzie znajdowała się baza operacyjna dowodzonego przez niego zgrupowania.

W 1994 r., życzenie to zostało spełnione.


Witold Pasek: „Żmudzin” Bolesław Kontrym 1898-1953

 

Opowieść o niezwykłym życiu Bolesława Kontryma "Żmudzina" (...). Za młodu rosyjski oficer, bohater Rewolucji Październikowej, kombryg Armii Czerwonej.

Po ucieczce do Polski żołnierz straży granicznej i policjant zwalczający "komunę".

W czasie II wojny światowej m.in. uczestnik bitwy o Narwik i walk we Francji, cichociemny, dowódca odcinka "Wachlarza", współorganizator Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa, postrach konfidentów w okupowanej Warszawie,

bohater Powstania Warszawskiego, żołnierz Dywizji gen. Stanisława Maczka,

po wojnie uwięziony i po długim śledztwie skazany na karę śmierci.


Ryszard Bielański: „Góra – Dolina” Adolf Pilch

 

Biografia nieprzeciętnego żołnierza, cichociemnego, którego los rzucił na Nowogródczyznę, na teren Puszczy Nalibockiej, w niezwykle trudne warunki bytowania i walki. W miastach rządzili Niemcy, w lesie grupy rozbitków armii sowieckiej. Trudne współdziałanie z Sowietami skończyło się na rozkaz Moskwy

1 grudnia 1943 r. rozbrojeniem i częściowym wymordowaniem polskich partyzantów.
W lipcu 1944 r. zgrupowanie Stołpecko-Nalibockie wycofało się do Puszczy Kampinoskiej. Złożyło daninę krwi w zwycięskich walkach na terenie Rzeczypospolitej Kampinoskiej, na przedpolu Dworca Gdańskiego i ataku

na bielańskie lotnisko. Po klęsce pod Jaktorowem „Dolina” walczył w szeregach

25. pułku piechoty Ziemi Piotrkowsko-Opoczyńskiej, a od 9 listopada 1944 r.

po jego rozwiązaniu, w samodzielnie działającym szwadronie kawalerii. Po wejściu Sowietów urlopował żołnierzy. Po wojnie zamieszkał w Anglii. Zmarł w Londynie 26 stycznia 2000 r.


Wojciech Materski: Katyń…nasz ból powszedni

 

Książka poświęcona jednej z najtragiczniejszych kart najnowszej historii Polski. Oparte na oryginalnej dokumentacji kompendium podstawowej wiedzy o bezprecedensowym ludobójstwie dokonanym przez reżym sowiecki wiosną 1940 r. na bezbronnych jeńcach wojennych i więźniach - obywatelach II Rzeczypospolitej, a także o trwającej wiele lat walce o ujawnienie prawdy o tej zbrodni

i jej sprawcach.
Temat "zbrodni katyńskiej", zakazany w czasach PRL-u, odzyskany przed kilkunastu laty dla świadomości historycznej narodu, wciąż jeszcze posiada wiele luk i niedopowiedzeń. Należy do nich m.in. sprawa korelacji zbrodni katyńskiej, wymierzonej w polską inteligencję wojskową z hitlerowską akcją AB - eksterminacją polskiej inteligencji cywilnej. W dzieje sprawy Katynia wpisuje się też,

o czym przypomina autor, moralnie obrzydliwa "operacja" zarządzona przez prezydenta Michaiła Gorbaczowa - poszukiwanie w losach jeńców sowieckich wojny 1920 r. przeciwwagi dla niemożliwej już do ukrycia prawdy o bezprecedensowym ludobójstwie.


Józef Rell: Harcerska droga do partyzantki

 

Książka przedstawia dzieje grupy "Zawiszaków" z zastępu "Szarych Szeregów"

w Skarżysku-Kamiennej. Autor podjął próbę opisu dorastania do walki zbrojnej "kandydatów na partyzantów" - czternasto-piętnastoletnich chłopców.

Pokazał ich pragnienie dorównania starszym kolegom żołnierzom Polskiego Państwa Podziemnego, ich udział w walce z okupantem polegający na wykradaniu broni i amunicji, przenoszeniu meldunków oraz obserwacji ruchów wojsk nieprzyjacielskich co stanowiło to realną i wartościową pomoc dla oddziałów partyzanckich. Książka ukazuje wzorzec wychowania młodzieży

w II Rzeczypospolitej co uwidoczniło się w postawach pełnych poświęcenia

i patriotyzmu podczas II wojny światowej.


Cezary Chlebowski: Saga o Bohaterach. „Wachlarz”

IX 1941 – III 19143

 

Historia organizacji "Wachlarz" Armii Krajowej stanowi klasyczny przykład wykorzystania przez Aliantów w cudzych interesach naszej lojalności.

W okresie 18 miesięcy (IX 1941 - III 1943) w momencie najwspanialszych militarnych sukcesów III Rzeszy (naszego pierwszego okupanta) rzucono

tę organizację - zupełnie do tego nieprzygotowaną - do obrony interesów drugiego okupanta. "Wachlarz" swoimi ponad 200 akcjami dywersyjnymi na liniach zaopatrzenia frontu wschodniego i olbrzymią ofiarą krwi był kolejną Samosierrą.

W czyim interesie?


Władysław Filar: Przebrane bastion polskiej samoobrony na Wołyniu

 

Dzieje dramatycznej walki Polaków o przetrwanie w jednej z największych

na Wołyniu baz samoobrony zorganizowanej na wiosnę 1943 r. w Przebrażu. Obrońcy Przebraża w ciężkich bojach z przeważającymi siłami Ukraińskiej Powstańczej Armii, wspomaganej przez część miejscowej ludności ukraińskiej, uchronili zgromadzoną w bazie ludność polską przed niechybną zagładą.

Baza przetrwała do lutego 1944 r. W historii tragicznych i krwawych wydarzeń wołyńskich samoobrona w Przebrażu pozostanie symbolem zmagań w obronie polskości, wiary i godności ludzkiej w latach II wojny światowej.


Adam Rozmysłowicz: Gmach PAST-y w Powstaniu Warszawskim 1944

 

Relacja o jednej z najgłośniejszych bitew w Powstaniu Warszawskim – trwających ponad dwa tygodnie, walkach o gmach Polskiej Akcyjnej Spółki Telefonicznej (PAST-y) przy ul. Zielnej.
Zdobycie tego zacięcie bronionego przez Niemców bastionu - siedziby frontowych połączeń telefonicznych, gniazda ostrzału oraz punktu obserwacyjnego - stanowiło wielki sukces militarno-strategiczny oddziałów powstańczych w Śródmieściu.

Dzięki temu udało się sparaliżować niemiecką łączność telefoniczną z zatrzymaną

na Wiśle linią frontu wschodniego.
Autor nie ogranicza się do opisu ataku na PAST-ę, pokazuje także losy powstańców, uczestników zwycięskiego szturmu oraz historię tego charakterystycznego dla śródmiejskiej zabudowy Warszawy budynku,

który od 2000 r. jest własnością Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego

i stanowi siedzibę.


Bartosz Nowożycki: Batalion Armii Krajowej „Czata 49” w Powstaniu Warszawskim

 

Batalion "Czata 49", jest jedną z nielicznych jednostek Armii Krajowej, biorących udział w Powstaniu Warszawskim, które nie doczekały się dotychczas opracowania swej historii. Był oddziałem bardzo dobrze zorganizowanym i wyszkolonym

o dużych walorach bojowych. Przez 63 dni Powstania Warszawskiego przeszedł ciężki i krwawy szlak bojowy prowadzący z Woli przez Stare Miasto, Śródmieście, Czerniaków, Mokotów i znów do Śródmieścia. Brał udział w ciężkich i zaciętych walkach, znacząc kolejne etapy bojowego szlaku mogiłami poległych żołnierzy. Opuszczał bronione przez siebie pozycje dopiero wtedy, kiedy już nie było szansy ich obrony.
Żołnierze "Czaty 49" wzięli udział w dramatycznych i krwawych walkach o: cmentarze na Woli, magazyny przy ul. Stawki, Dworzec Gdański, Szpital Świętego Jana Bożego, przypłacili wieloma ofiarami próbę połączenia sił AK z Żoliborza

i Kampinosu ze Starym Miastem, desant na placu Bankowym oraz obronę przyczółka czerniakowskiego. Zachowali niezłomnego ducha Polski Niepodległej, którego przekazali następnym pokoleniom.